Baby·Persoonlijk·Zwangerschap

Mijn bevallingsverhaal: de geboorte van Matthias deel 1

Het is inmiddels alweer 5,5 week geleden dat onze zoon Matthias werd geboren. Nu dat de bevalling nog zo vers in mijn geheugen staat, wilde ik mijn bevallingsverhaal graag met jullie delen. Het is best een lang verhaal geworden vandaar dat ik het op heb gesplitst in 10 delen. Nee grapje, het zijn er uiteindelijk twee geworden 🙂

Matthias is geboren met 39 weken en 2 dagen. Het stond voor mij al vast dat ik ingeleid zou worden. Dit omdat ik zwangerschapssuiker had én omdat mijn andere twee kids bij de geboorte vrij zwaar waren (Tobias met 40,2 weken 4135 gram en Samuel met 38,2 weken 4200 gram). Aangezien Samuel tijdens de geboorte even vast zat, waren ze in het ziekenhuis bang voor herhaling en daarom werd dus gekozen voor een inleiding. Na meerdere groei echo’s sprak ik met de gynaecoloog af dat ze me met 39 weken zouden gaan inleiden.

Maandag 2 oktober moest ik me om 08.30 uur melden in het ziekenhuis, want er zou een ballonkatheter ingebracht worden om zo de bevalling in te leiden. Ik werd eerst aan een scan gelegd en moest daar zo’n drie kwartier blijven liggen. Bas was met me mee en zou daarna gaan werken. Na drie kwartier werd ik opgehaald en naar een verloskamer gebracht. Daar werd ik eerst getoucheerd (ik hoopte natuurlijk dat ik al wat ontsluiting zou hebben want dat zou betekenen dat ik geen ballon ingebracht zou krijgen). Maar helaas… Nog geen ontsluiting. Helaas dus toch een ballon (en nee, dat is niet zo feestelijk als het klinkt…) Het was niet bepaald pijnloos en het begon ook nog flink te bloeden daar beneden, wat het plaatsen er niet gemakkelijker op maakte. Maar na een beetje wroeten en proberen lukte het de arts gelukkig om de ballon goed in te brengen.

Bevalling bevallingsverhaal La vie de Mama
Na het inbrengen moest ik weer een tijdje aan de scan en na wat uitleg mochten we weer naar huis (inmiddels met menstruatiekrampen en een hele rits harde buiken). Bas besloot maar niet meer te gaan werken maar lekker bij mij te blijven aangezien het zo aan het rommelen was en ik best wat pijn had. In het begin voelde ik de ballon zitten maar gelukkig werd dat na een tijdje minder en was daarna het enige wat me aan die ballon herinnerde, het rubberen slangetje wat uit mijn onderkant stak en aan de binnenkant van mijn bovenbeen geplakt zat. ’s Avonds mocht ik gaan kijken of ik de ballon er zachtjes uit kon trekken, wat zou betekenen dat ik voldoende ontsluiting zou hebben. Dus ging ik naar de badkamer, ging op de wc zitten en begon zachtjes te trekken. En ja hoor, daar kwam wat beweging en de ballon kon ik er zo uittrekken! Yes, dat betekende dat ik meteen het ziekenhuis kon gaan bellen om te vertellen dat ik me de volgende dag om 07.00 uur in het ziekenhuis zou gaan melden (de kids waren al bij opa en oma, aangezien we wel een beetje konden inschatten dat het die dag erna zou gaan gebeuren).

Ik hoef jullie waarschijnlijk niet te vertellen dat ik heel graag nog een laatste nacht goed had willen slapen maar dat dit me uiteraard niet lukte. Ik deed geen oog dicht… Nou ja, ik was in elk geval wel lekker vroeg mijn bed uit en kon zo op mijn gemak nog even mijn laatste spullen in de vluchttas gooien en me even opmaken (eindelijk bevallingsfoto’s waarop ik er een beetje ok uitzie!).

Eenmaal in het ziekenhuis werd ik naar een verloskamer gebracht. Zo raar om daar weer te zijn, wetende dat we heel waarschijnlijk diezelfde dag nog ons kindje zouden kunnen vasthouden. Ik trok lekker mijn pyjama aan en ging in bed liggen. Toen was het even wachten op de verloskundige die zou gaan kijken of ik inderdaad al ontsluiting had. En ja hoor, 3 cm!

Ze voelde alleen wel dat ze de baby zo omhoog kon drukken en dat hij dus nog niet vast lag. Daarom wilde ze nog even wachten met het breken van de vliezen. Wel probeerde ze samen met een andere verloskundige de baby naar beneden te duwen. Niet een heel prettig gevoel kan ik je vertellen. Het lukte dan ook niet, dus besloten ze maar te beginnen met een infuus met weeënopwekkers. Ik had nog nooit een infuus gehad en vond het ook best eng maar gelukkig viel het aanbrengen mee.

Toen werden de weeënopwekkers aangezet. Het eerste uur voelde ik er helemaal niets van. De verloskundige kwam nog even toucheren en voelde meteen dat de baby zich nog steeds omhoog liet duwen. Samen met een assistent in opleiding (een jongen, wat ik in het begin een beetje ongemakkelijk vond) probeerde ze hem weer met zijn hoofd tussen mijn bekken te krijgen, maar zonder succes. Ze wilde voor de zekerheid even een electrode aanbrengen op het hoofdje van de baby en brak daarbij mijn vliezen.

Toen die vliezen eenmaal gebroken waren (en man, wat een enorme hoeveelheid vruchtwater kwam daarbij kijken…) kreeg ik al snel weeën en meteen vrij heftig. Het echte werk ging beginnen! De verpleegster kwam aan met een grote bal waar ik op kon gaan zitten. Dit was een tijdje best prettig, totdat de weeën wel echt heel erg werden en ik niet meer normaal kon zitten. De verpleegster raadde me ook aan om op mijn zij te gaan liggen, dat zou de ontsluiting een beetje helpen.

Wat wel grappig is, na de bevalling van Samuel riep ik meteen: zoveel pijn wil ik nooit meer hebben. Een volgende keer neem ik sowieso pijnstilling! Ik had zelfs al bij de gynaecoloog aangegeven dat ze vast in haar computer moest zetten dat ik graag een ruggenprik wilde. 

Maar toen was het moment daar en hoewel het infuus een extra ingang had voor pijnstilling en het dus zo gepiept zou zijn, heb ik het toch helemaal zonder gedaan. Niet omdat ik het niet wilde, ohnee, ik heb meerdere malen op het punt gestaan om om pijnstilling te vragen (ik heb Bas zelfs een keer de verpleegster laten oproepen om om pijnstilling te vragen), maar ik voelde dat de bevalling niet heel lang zou gaan duren en pijnstilling zou het mogelijk vertragen. En ik wilde gewoon dat de baby er zo snel mogelijk uit zou komen. Dus hoopte ik maar dat het zo snel mogelijk klaar zou zijn!

Volgende week vrijdag plaats ik deel twee van mijn bevallingsverhaal en kun je verder lezen hoe mijn bevalling afloopt!

liefs,-2

 

3 gedachten over “Mijn bevallingsverhaal: de geboorte van Matthias deel 1

  1. Volgende week vrijdag pas? Nu ben ik nieuwsgierig naar de rest :p
    Maar wel fijn dat je naar huis mocht na het plaatsen van de ballonkatheter. Ik moest blijven en heb me te pletter verveeld in het ziekenhuis. En het nieuws gevolgd, want dat stond de hele tijd op ivm mh17.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *